Heel, heel even dacht ik dat het niet zo was.. dat happily ever after..
De Sapcup, mijn weg ernaartoe en hoe het allemaal afliep.

Hoe het begon..
Ik ben altijd wel sportief geweest.. tenminste vanaf mijn 20e.. Altijd veel gefitnesst en rond mijn 26e ook echt serieus met een voedingsschema aan de slag gegaan. Met de droom in mijn achterhoofd ooit als ‘fitnessbabe’ op het podium te mogen schitteren.
Helaas was alles anders gelopen. Misschien was het de tijd er nog niet voor..

Jaren later..
Afgelopen maart 2016 hoorde ik over Muscle Totaal hét nieuwe krachthonk in Veldhoven. De jongen die mij zoveel jaar geleden begeleid had in mijn voeding, was een eigen gym begonnen met zijn compagnon Harry de Jonge. Door deze jongen, René Groenen, wist ik wat een goed voedingsschema voor verschil kon maken.

De discipline om hard te trainen had ik al. Nu ik ook wist hoe ik mijn voeding hierop aan moest passen, begon mijn lichaam te veranderen. Het is waar wat ze zeggen … ‘Abs are made in the kitchen’

Nu zoveel jaren later begon het toch weer te kriebelen.. deze gym, en zo vlakbij.. Dat zag ik wel zitten. En ik ging ervoor…

Een echt krachthonk, en iedereen die hier sport gaat ervoor. Geen luie sporters in deze gym. Was dit er zoveel jaren geleden maar geweest.
Maar goed, we leven in het nu. Borst omhoog en vooruit kijken.

Een voedings- en trainingsschema, iedere maand een meet- en bijstel moment. Ik zie mijn lichaam veranderen en voel me topfit. Harry (mijn coach) vraagt me of ik niet wil meedoen aan de Sapcup, maar daar voel ik me echt wat te oud voor.
Wacht maar over een tijdje wil je het vanzelf.. en hij had gelijk. Je lichaam is zo aan het veranderen, ik ben best benieuwd naar een echte vergelijking op het podium en daarbij is een doel hebben altijd leuk.

Toch aan het trainen voor de Sapcup

Ik ben dus vanaf April aan het trainen in deze krachthonk maar pas een paar maanden later serieus en doelbewust voor de Sapcup aan het trainen. Dat is dan meteen ook mijn valkuil geweest.

THE Day..
10 & 11 December. Het was een heel spannend weekend, en ik had zo gehoopt op een podiumplek. Ik weet dat ik alles heb gegeven, en eindeloos de poses en de I-Walk heb geoefend. Als het er nu nog niet inzit..

tussen-1

Was ik dan te optimistisch.. te blij met mijn progressie.. Kwam het omdat ik dacht het is nu of nooit (ik ben tenslotte al 38). Ik weet het niet. Maar toen ik hoorde dat ik geen podiumplek had viel mijn droom even in duigen. Ik was zo teleurgesteld, dat ik even dacht: ’dit doe ik nooit meer’ en ‘ik moet maar een andere hobby gaan zoeken’
Ik ben meteen naar huis gegaan, en moest alles even laten bezinken.

Maanden lang had ik hiernaartoe geleefd. Twee keer per dag trainen (en hier zelfs een extra abonnement voor afgesloten bij een sportschool in de buurt i.v.m. reistijdnood), geen grammetje rijst gesmokkeld, weet-ik-hoe-lang geen wijntjes meer gedronken en toch heeft dit allemaal heeft niet mogen baten. Tenminste dat was hoe ik er in de afgelopen week over dacht.

tussen-2

Nu, een weekje later kan ik alles iets objectiever bekijken. Natuurlijk ben ik nog steeds teleurgesteld, ik had gewoon zo graag willen winnen. Maar diep in mijn hart weet ik wel dat ik ook gewonnen heb. Als ik kijk naar mijn lichaamstransformatie, en de weg ernaartoe. Ik heb genoten van het trainen. Ik heb leuke nieuwe sportieve mensen leren kennen, en heb ook mezelf nog beter leren kennen. Ik ben niet meer bang voor de weegschaal en ben steeds meer tevreden met mijn shape.
Dus voel ik mij een verliezer? Ik baal er wel van, ik ben gewoon een slechte verliezer, opgeven staat niet in mijn woordenboek. Maar ondertussen voel ik mezelf ook steeds meer een winnaar. Dit jaar heeft mij al heel veel gebracht dat word me steeds duidelijker, ik denk dat als ik over een half jaar terugkijk ik zie dat ik ook echt wel gewonnen heb!

tussen-3

 

Groetjes Jaime